Το επίχρισμα μιας επίπεδης κατακόρυφης επιφάνειας, κοινώς το σοβάτισμα, είναι μια τεχνική που εφαρμόζεται πολλά χρόνια στη κατασκευή οικιών κι έχει κύριο στόχο τη προστασία του εσωτερικού του οικήματος από τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά και τη δημιουργία είτε μιας αυτόνομης διακοσμητικής επιφάνειας, είτε τη δημιουργία υποστρώματος για τον μετέπειτα χρωματισμό και διακόσμηση του ίδιου του τοίχου.

Τα επιχρίσματα δεν αποκτούν τα τελικά χαρακτηριστικά τους πριν ολοκληρωθεί η σκλήρυνση του υλικού που τα αποτελούν. Επειδή το έργο της επίχρισης (σοβαντίσματος) ενός τοίχου έχει άμεσο αντίκτυπο στο τελικό αισθητικό αποτέλεσμα, είναι σημαντικό να έχουν προμελετηθεί τα τελικά χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να δοθούν ώστε να επιλεγούν τόσο τα υλικά που θα το δημιουργήσουν όσο και το πάχος της κάθε στρώσης που θα χρησιμοποιηθεί.

Σοβάτισμα δεν είναι απλά το πέρασμα ενός τοίχου με λάσπη. Το σοβάτισμα είναι τέχνη.

Το πως θα δημιουργηθεί το υλικό που θα αποτελεί τον σοβά, εξαρτάται τόσο από το τελικό αποτέλεσμα που θέλουμε να επιτευχθεί, όσο και – κυρίως! – από τις εξωτερικές κλιματικές συνθήκες. Αυτές οι τελευταίες είναι που καθορίζουν κυρίως την αναλογία τσιμέντου, άμμου και ασβέστη που θα δημιουργήσει τον σοβά, αλλά και το τι είδους άμμος θα χρησιμοποιηθεί.

Η διαδικασία στρώσης του σοβά τώρα, αποτελείται από τρία κυρίως στάδια.

  • Το “πεταχτό”. Ο τοίχος πιτσιλίζεται στην ουσία από ένα πολύ αραιό (νερομένο) στρώμα λάσπης το οποίο δεν καλύπτει ολόκληρη την επιφάνεια του τούβλου. Το στάδιο αυτό έχει ως σκοπό να κάνει πιο τραχιά την επιφάνεια του τοίχου ώστε να κολλήσει πάνω σε αυτόν το δεύτερο και σημαντικότερο στρώμα του σοβά. Παράλληλα με το πεταχτό δημιουργούνται και οι λεγόμενοι “οδηγοί”, οι οποίοι αποτελούνται από κατακόρυφες λωρίδες λάσπης πάχους τόσου, όσου και του κυρίως σώματος του σοβά, κι έχουν σκοπό να βοηθήσουν ώστε η τελική επιφάνεια του τοίχου να είναι απολύτως κατακόρυφη. 
  • Η κύρια στρώση. Λάσπη πάχους 2-3 εκατοστών καλύπτει τα μέρη του τοίχου μεταξύ των οδηγών, οι οποίοι έχουν μπει αρκετές ώρες νωρίτερα κι έχουν ήδη στεγνώσει. Στα σημεία που ο τείχος έχει μεγάλες ατέλειες, όπως βαθουλώματα, έχει τοποθετηθεί πλέγμα για να συγκρατήσει το μεγαλύτερο πάχος σοβά που θα χρειαστεί, ενώ με τη χρήση του πήχη, της σπάτουλας ή/και του μυστριού η επιφάνεια γίνεται επίπεδη. Στο τέλος και όσο είναι ακόμη νωπή, η επιφάνεια χαράσσεται με κυματιστές γραμμές (είτε με το μυστρί είτε με κατάλληλη χτένα), ώστε να δημιουργηθεί η απαραίτητη πρόσφυση που θα συγκρατήσει το επόμενο και τελευταίο στάδιο. 
  • Το μάρμαρο. Το υλικό για τη τελευταία στρώση του σοβατίσματος δημιουργείται από μαρμαρόσκονη και λευκό τσιμέντο, απλώνεται στο τοίχο δημιουργώντας ένα στρώμα λίγων χιλιοστών και αφού στεγνώσει, λειαίνεται προσεκτικά. Η επιφάνεια τώρα είναι έτοιμη για το βάψιμο του τοίχου. 

Δεν μπορείτε να ελέγξετε τα βήματα που θα ακολουθήσει ένας τεχνίτης, αν δεν είστε ειδικός. Μπορείτε όμως να επιλέξετε έναν αξιόπιστο τεχνίτη, και να τον εμπιστευτείτε. 

Μη ξεχνάμε: ο μεγαλύτερος εχθρός μιας σοβατισμένης επιφάνειας είναι η υγρασία. Προχωράμε λοιπόν στο σοβάτισμα ενός τοίχου μόνο όταν έχουμε εξαλείψει όλες τις πιθανές πηγές υγρασίας, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι η επιφάνεια θα παραμείνει σε άριστη κατάσταση και χωρίς φθορές σε μεγάλο βάθος χρόνου.

@font-face { font-family: 'Arvo'; font-display: auto; src: local('Arvo'), url(https://fonts.gstatic.com/s/arvo/v9/rC7kKhY-eUDY-ucISTIf5PesZW2xOQ-xsNqO47m55DA.woff2) format('woff2'); }